نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1257. نیانیش حضرت علی (ع)

اللهم انی اعوذ بک أن أفتقر فی غناک، أو أضل فی هداک، أو أضام فی سلطانک، أو أضطهد و الامر لک !
بارخدایا! به تو پناه می برم از این که با وجود توانگری تو، من تهیدست باشم، یا با وجود هدایتگری،، در گمراهی به سر برم، یا با آن که قدرت و پادشاهی از آن توست، به من ستم شود، یا با آن که زمام اختیار امور در دست توست، من مقهور و خوار گردم. (1252)

1258. پناه به خدا

اللهم انی اعوذ بک من أن تحسن فی لامعة العیون علانیتی، و تقبح فیما أبطن لک سریرتی، محافظا علی ریاء الناس من نفسی بجمیع ما أنت مطلع علیه منی، فأبدی للناس حسن ظاهری، و أفضی الیک بسوء عملی، تقربا الی عبادک و تباعدا من مرضاتک .
خداوندا! به تو پناه می برم از این که ظاهرم را در چشم های مردم نیکو جلوه دهی و باطنم را در پیشگاهت زشت سازی، و به وسیله اعمالی که تو از آنها خوب آگاهی داری، خوش بینی و احترامات مردم را برای خود محافظت کنم و ظاهر خوبم را برای مردم آشکار نموده و اعمال بدم را فقط تو بدانی، تا به بندگانت نزدیک و از رضای تو دور گردم. (1253)

1259. نهی از ناسزاگویی

لما سمع قوما من أصحابه یسبون اهل الشام -: انی اکره لکم أن تکونوا سبابین، و لکنکم لو وصفتم أعمالهم، و ذکرتم حالهم، کان أصوب فی القول، و أبلغ فی العذر، و قلتم مکان سبکم ایاهم: اللهم احقن دماءنا و دماءهم .
شنید که گروهی از یارانش به شامیان ناسزا می گویند، فرمود: من خوش ندارم که شما ناسزاگو باشید، بلکه اعمال او رفتار و موقعیت (باطل) آن ها را خاطرنشان کنید، مؤثر و در بیان و جهت رساتر و قانع کننده تر باشد. به جای ناسزاگفتن به آن ها بگویید: خدایا! خون های ما و آنان را حفظ کن! (1254)