نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1251. اخلاص در سؤال

(قال لابنه الحسن علیه السلام): و أخلص فی المسألة لربک: فان بیده العطاء و الحرمان .
(به فرزندش امام حسن علیه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زیرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. (1246)

1252. نومیدنشدن از کندی اجابت

فی وصیته لابنه الحسن علیه السلام -: اعلم أن الذی بیده خزائن السموات و الارض قد أذن لک فی الدعا، و تکفل لک بالاجابة... فلا یقنطنک ابطاء اجابته فان العطیة علی قدر النیة .
امام علیه السلام در وصیت خویش به فرزندش امام حسن علیه السلام فرمودند: بدان آن خداوندی که گنجینه های آسمان ها و زمین به دست او است به تو اجازه دعا داد و اجابت آن را به عهده گرفته است.
پس تأخیر اجابت دعایی که به بارگاه خداوند نموده ای، ناامیدت نسازد؛ زیرا عطای الهی به قدر نیت است. (1247)

1253. محروم نبودن از اجابت

من أعطی أربعا لم یحرم أربعا، من أعطی الدعا لم یحرم الاجابة
هر که را چهار چیز دهند، از چهار چیز محروم نماند، آن را که دعا دهند از اجابت محروم نکنند. (1248)