نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1237. بخشش خداوند

یصف خلقة آدم علیه السلام -: ثم بسط الله سبحانه له فی توبته، و لقاه کلمة رحمته .
توصیف آفرینش آدم علیه السلام: آن گاه خدای سبحان در توبه خود را به روی او گشود و کلمه رحمت خود را به او آموخت. (1232)

1238. رحمت خدا بر توبه کار

رحم الله امرأ استقبل توبته، و استقال خطیئته، و بادر منیته !
رحمت خدا بر آن کس که به توبه رو کند و از خطاهای خود پوزش طلبد و پیش از مرگ کاری کند. (1233)

1239. امان آمرزش

کان فی الارض أمانان من عذاب الله، و قد رفع أحدهما، فدونکم الاخر فتمسکوا به: أما الامان الذی رفع فهو رسول الله صلی الله علیه و آله، و أما الامان الباقی فالاستغفار: قال الله تعالی: (و ما کان الله لیعذبهم و أنت فیهم و ما کان الله معذبهم و هم یستغفرون)
در زمین دو امان از کیفر الهی بود که یکی برداشته شد و دیگری با شماست پس چنگ زنید. اما امانی که برداشته شد پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بود و آن که مانده آمرزش است که خداوند فرمود: و خداوند ایشان را کیفر نکرد در حالی که تو در میانشان بودی و ایشان را کیفر نفرماید در حالی که آمرزش می خواهند. (1234)