نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1235. گناهان نابخشودنی

ان من عزائم الله فی الذکر الحکیم... أنه لا ینفع عبدا - و ان أجهد نفسه و أخلص فعله - أن یخرج من الدنیا، لاقیا ربه بخصلة من هذه الخصال لم یتب منها: أن یشرک بالله فیما افترض علیه من عبادته، أو یشفی غیظه بهلاک نفس، او یعر بأمر فعله غیره، أو یستنجح حاجة الی الناس بأظهار بدعة فی دینه، أو یلقی الناس بوجهین، أو یمشی فیهم بلسانین .
از جمله حکم های قطعی خدا در قرآن حکیم... این است که بنده چنانچه با یکی از این اعمال خدایش را ملاقات کند و از آنها توبه نکرده باشد - هر چند (در انجام اعمال نیک) خود را به زحمت انداخته و عملش را خالص کرده باشد سودی نمی برد، در عبارت و پرستش خدا که بر او واجب کرده است شرک ورزیده باشد، یا آتش خشم خویش را با کشتن کسی فرونشانده باشد، یا کاری را که خود کرده است به دیگری نسبت دهد (و او را بدان متهم سازد) یا برای رسیدن به نیاز و خواسته خود از مردم بدعتی در دین پدید آورد، یا با مردم دورو باشد و یا دو زبان باشد. (1230)

1236. شتاب در توبه

بادرو المعاد و سابقوا الاجال، فان الناس یوشک أن ینقطع بهم الامل، و برهقهم الاجل، و یسد عنهم باب التوبة .
به سوی قیامت (با اعمالتان) بشتابید و قبل از فرا رسیدن مرگ کار کنید؛ زیرا زود است که آرزوی مردم قطع گردد و مرگ آن ها را در کام خود فرو برد و در توبه به رویشان بسته شود. (1231)

1237. بخشش خداوند

یصف خلقة آدم علیه السلام -: ثم بسط الله سبحانه له فی توبته، و لقاه کلمة رحمته .
توصیف آفرینش آدم علیه السلام: آن گاه خدای سبحان در توبه خود را به روی او گشود و کلمه رحمت خود را به او آموخت. (1232)