نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1231. خیر واقعی در دنیا

لیس الخیر أن یکثر مالک و ولدک، و لکن الخیر أن یکثر علمک و أن یعظم حلمک، و أن تباهی الناس بعبادة ربک، فان أحسنت حمدت الله، و ان أسأت استغفرت الله، و لا خیر فی الدنیا الا لرجلین: رجل أذنب ذنوبا فهو یتدارکها بالتوبة، و رجل یسارع فی الخیرات .
خوبی آن نیست که مالت فراوان و اولادت بسیار گردد، بلکه خیر آن است که عملت افزون و حلمت زیاد شود، و این که به عبادت پروردگارت در میان مردم مباهات کنی و اگر گناه کردی استغفار نمایی و خبری در دنیا نیست مگر برای دو کس: گناهکاری که گناهش را با توبه جبران کند و کسی که در انجام کارهای خیر شتاب کند. (1226)

1232. توبه به همراه آمرزش

ما کان الله لیفتح علی عبد باب الشکر و یغلق عنه باب الزیادة... و لا لیفتح لعبد باب التوبة و یغلق عنه باب المغفرة .
این طور نیست که خداوند در سپاسگزاری و شکر را بر بنده ای بگشاید؛ ولی در فزونی را بر او ببندد... و ممکن نیست که در توبه را به روی کسی باز کند و در آمرزش را به رویش مسدود نماید. (1227)

1233. آیا توبه کاری نیست!؟

أفلا تائب من خطیئته قبل منیته!
آیا کسی نیست که قبل از فرا رسیدن مرگ از گناهش توبه نماید؟ (1228)