نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1216. نظر اولیاء الله به قرآن

أن اولیاء الله هم الذین نظروا الی باطن الدنیا اذا نظر الناس الی ظاهرها، و اشتغلوا باجلها اذا شتغل الناس بعاجلها، فأموتوا منها ما خشوا أن یمیتهم، و ترکوا منها ما علموا أنه سیترکهم، و رأوا استکثار غیر هم منها استقلالا، و در کهم لها فوتا، أعداء ما سالم الناس، و سلم ما عادی الناس! .
همانا دوستان خدا کسانی هستند که به باطن دنیا می نگرند، هنگامی که مردم به ظاهر آن نگاه می کنند، و به پایان آن می پردازند (گرفتاری کیفر الهی) در حالی که مردم به امروز آن سرگرم اند (و دنیا را می جویند) پس آن چه را که انجام آن آنان را می میراند (و گرفتار کیفر الهی) از میان می برند، آن چه را دیگران بسیار می بینند اینان اندک می شمارند، و رسیدن به آن را از دست داده به شمار می آورند و با آن چه دنیا پرستان آشتی کرده اند، اینان دشمن اند و آن چه را که به دنیا شیفتگان دشمن دارند دوست می دارند. (1211)

1217. همه چیز در این کتاب

أم انزل الله سبحانه دینا تاما فقصر الرسول صلی الله علیه و آله عن تبلیغه و أدائه، و الله سبحانه یقول: ما فرطنا فی الکتاب من شی ء و فیه تبیان لک شی ء .
خدای سبحان دینی کامل فرستاده است و پیامبر صلی الله علیه و آله در تبلیغ و ادای آن کوتاهی نکرده است، در حالی که خدای سبحان می فرماید: ما از بیان هیچ چیز در این کتاب کوتاهی نکرده ایم و همه چیز در این کتاب بیان شده است. (1212)

1218. خدا را خدا را در قرآن

الله الله! أیها الناس! فیها استحفظکم من کتابه، و استود عکم من حقوقه، فان الله سبحانه لم یخلقکم عبثا .
خدا را، خدا را، ای مردم! به خدا توجه کنید! در ان چه رعایت آن را در کتاب خودش از شما خواسته است و در حقوقی که شما را امانتدار آن کرده است؛ زیرا خدواند سبحان شما را بیهوده نیافریده است. (1213)