نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1137. خوشا به حال حزب خدا

طوبی لنفس أدت ألی ربها فرضها... فی معشر أسهر عیونهم خوف معادهم، و تجافت عن مضاجعهم جنوبهم، و همهمت بذکر ربهم شفاههم، و تقشعت بطول استغفار هم ذنوبهم، (اولئک حزب الله، ألا أن حزب الله هم المفلحون) .
خوشا نفسی که وظیفه خود را به پروردگارش ادا کرد... آنان که خوف روز رستخیز شب هنگام چشمانشان را بیدا نگه داشته و پهلوهایشان را از بستر نرم دور ساخته و لب هایشان را به ذکر خداوند می جنبند، از بسیاری استغفار گناهانشان زدوده شده است. آنان حزب و گروه خداوندند و بدانید که حزب خدا پیروزند! (1132)

1138. روزی تضمین شده

قد تکفل لکم بالرزق، و أمرتم بالعمل فلا یکونن المضمون لکم طلبه أولی بکم من المفروض علیکم عمله، مع انه و الله لقد اعترض الشک و دخل الیقین، حتی کان الذی ضمن لکم قد فرض علیکم، و کان الذی قد فرض علیکم قد وضع عنکم .
خداوند روزی شما را تضمین کرد و به کار (انجام واجبات) فرمان داده شده اید.
پس، طلب روی تضمین شده نباید برای شما مقدم بر اعمال واجب باشد، لیکن به خدا سوگند که شک بر شما عارض شده و اوهام نادرست با یقین در آمیخته است؛ چندان که آن چه برای شما تضمین شده گویی به صورت امری واجب در آمده و گویی آن چه واجب شده، از دوش شما برداشته شده است. (1133)

1139. تقسیم ساعات و اوقات

للمؤمن ثلاث ساعات: فساعة یناجی فیها ربه، و ساعة یرم معاشه، و ساعد یخلی بین نفسه و بین لذتها فیما یحل و یجمل .
مومن اوقات خود را به سه قسمت بخش می کند: زمانی که در ان با پروردگار خود به راز و نیاز می پردازد و زمانی که به تحصیل معاش دست می یازد و زمانی که به لذت های حلال و خوشایند می گذراند. (1134)