نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1106. فرمانبری از خدا

لم تخلق الخلق لوحشة، و لا استعملتهم لمنفعة، و لا یسبقک من طلبت، و لا یفلتک من أخذت، و لا ینقص سلطانک من عصاک، و لا یزید فی ملکک من اطاعک
مخلوقات را برای دفع وحشت نیافریدی و آن ها را برای سود بردن به کار نیانداختی، قدرت فرار از تو را دارا نیست کسی که تو را معصیت کند از سلطه تو نکاهد و کسی که اطاعتت کند بر ملک تو نیفزاید. (1101)

1107. آثار اطاعت از خدا

خلق الخلق حین خلقهم غنیاً عن طاعتهم، آمنا من معصیتهم، لانه لا تضره معصیة من عصاه و لا تنفعه طاعة من أطاعة
هنگامی که مخلوقات را آفرید از اطاعت آنان بی نیاز بود و از معصیت آنان در امان؛ زیرا گناه هر کس که او را گناه کرد ضرری به او نرساند و اطاعت کسی که او را اطاعت می کند نفعی برای او ندارد. (1102)

1108. لطف دایم خدا

لم تخل من لطفه مطرف عین فی نعمة یحدثها لک، أو سیئة یسترها علیک، أو بلیة یصرفها عنک! فما ظنک به لو أطعته!
لم تخل من لطفه مطرف عین فی نعمة یحدثها لک، أو سیئة یسترها علیک، أو بلیة یصرفها عنک! فما ظنک به لو أطعته!
هرگز از لطف و عنایت او خالی نیستی، حتی یک چشم برهم زدن، چه با بخشیدن نعمتی که بای تو به وجود می آورد، یا زشتی که بر تو می پوشاند یا بلایی که از تو بر می گرداند، با این حال چه گمان می کنی درباره این خداوند اگر اطاعتش کنی. (1103)