نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1105. عاقبت خروج

أن للطاعة أعلامآ و اضحة... من نکب عنها جار عن الحق، و خبط فی التیه، و غیر الله نعمته، و أحل به نقمتة
برای اطاعت نشانه های روشنی است... هر کس از آن راه های روشن منحرف شد تجاوز از حق نمود و در بیابان گمراهی سر در گم گشت و خداوند نعمت او را دگرگون ساخت و عذاب خود را بر او فرود آورد. (1100)

1106. فرمانبری از خدا

لم تخلق الخلق لوحشة، و لا استعملتهم لمنفعة، و لا یسبقک من طلبت، و لا یفلتک من أخذت، و لا ینقص سلطانک من عصاک، و لا یزید فی ملکک من اطاعک
مخلوقات را برای دفع وحشت نیافریدی و آن ها را برای سود بردن به کار نیانداختی، قدرت فرار از تو را دارا نیست کسی که تو را معصیت کند از سلطه تو نکاهد و کسی که اطاعتت کند بر ملک تو نیفزاید. (1101)

1107. آثار اطاعت از خدا

خلق الخلق حین خلقهم غنیاً عن طاعتهم، آمنا من معصیتهم، لانه لا تضره معصیة من عصاه و لا تنفعه طاعة من أطاعة
هنگامی که مخلوقات را آفرید از اطاعت آنان بی نیاز بود و از معصیت آنان در امان؛ زیرا گناه هر کس که او را گناه کرد ضرری به او نرساند و اطاعت کسی که او را اطاعت می کند نفعی برای او ندارد. (1102)