نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1016. ناپایداری دنیا

(یا بنی! اعلم) أن الدنیا لم تکن لتستقر الا علی ما جعلها الله علیه من النعماء، و الابتلاء و الجزاء فی المعدد أو ما شاء مما لا تعلم، فان أشکل علیک شی ء من ذلک فاحمله علی جهالتک، فنک اول ما خلقت به جاهلا ثم علمت
(ای فرزندم! بدان) دنیا پایدار نباشد جز بر پایه نعمت هایی که خداوند در آن مقرر داشته و یا بر بنیاد گرفتاری و پاداش در آخرت، و یا آن چه او بخواهد و تو نمی دانی، بنابراین اگر چیزی بر تو مشکل اید آن را بر نادانی خودحمل کن؛ زیرا تو در آن آغاز آفریدنت نادان بودی، سپس دانا شدی. (1011)

1017. شادمانی همراه اندوه

(الدنیا) سرورها مشوب بالحزن.
دنیا شادمانی اش، آمیخته با اندوه است. (1012)

1018. دگرگونی احوال دنیا

فی صفة الدنیا - حالها انتقال، و وطاتها زلزال، و عزها ذل، وجدها هزل، و علوها سفل
در وصف دنیا می فرماید: دنیا کارش دگرگون شدن و جابه جایی است و جایگاهیش لرزان و عزتش خواری و کارهای حدی اش شوخی و بلندی اش پستی. (1013)