نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1006. آسایش آخرت

أنما مثل من خبر الدنیا کمثل قوم سفر نبا بهم منزل جدیت، فاموا منزلا خصیبا و جنابا مریعاً، فحتملوا و عثاء الطریق، و فراق الصدیق، و خشونة اسفر، و جشوبة المطعم، لیائا سعة دراهم، و منزل قرار هم
داستان آن کس که دنیا را آزموده همچون حکایت گروه مسافرانی است که فرود آمدن در منزلی خشک و بی آب و علف را خوش ندارند و برآنند تا به جایی پر نعمت و سر سبز خرم فرود آیند. بنابراین دشورای راه و فراق یار و سختی سفر و ناگواری خوراک را تحمل می کنند تا به سرای دلباز و منزل آسوده خود درآیند. (1001)

1007. مذمت دنیا

قال علیه السلام و قد سمع رجلا یذم الدنیا -: أیها الذام للدنیا، المغتر بغرورها، المخدوع با باطیلها! أتغتر بالدنیا ثم تذمها؟
امام علیه السلام به کسی که از دنیا نکوهش می کرد فرمود: ای که از دنیا مذمت می کنی در حالی که گرفتار غرور آن شده و فریفته باطل های آن گردیده ای! آیا تو خود مغرور دنیایی و بعد مذمت آن را می کنی! (1002)

1008. روزگار آرزو

ألا و أنکم فی أیام امل من ورائه اجل، فمن عمل فی أیام أمله قبل حضور أجله فقد نفعمه عمله، و لم یضرره أجله و من قصر فی أیام أمله قبل حضور أجله، فقد خسر عمله، و ضره أجله
آگاه باشید! که در روزگار هستید که مرگ در پی آن است، پس هر که در روزگار آرزو و پیش از سرآمدن مهلت، به کار نیک بپردازد، کارهایش به او سود می بخشد و از فرا رسیدن مرگ زیان نخواهد دید و هر کس در روزگار آرزو قبل از سر آمدن مهلت در ان جام کار نیک کوتاهی کند، کارهایش زیان بخش و از فرا رسیدن مرگ زیان خواهد دید. (1003)