نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

996. خسر الدنیا و الاخرة

فانظر یا شریح! لا تکون ابتعت هذه الدار من غیر مالک، أو نقدت الثمن من غیر حلالک! فاذا أنت قد خسرت دار الدنیا ودار الاخرة!
امام علی علیه السلام خطاب به قاضی خود، شریح بن حارث فرمود: توجه کن ای شریح! مبادا این خانه را جز از مال خودت خریده باشی یا بهای آن را جز از مال حلال داده باشی، در غیر این صورت هم در دنیا و هم در سرای آخرت زیان کرده ای (991)

997. دنیا فانی است

أن الدنیا منقطعه عنک، و الاخرة قریبة منک
همانا دنیا از تو جدا شدنی و آخرت به تو نزدیک است. (992)

998. فریب دنیا را مخورید!

اولی الابصار و الاسماع، و العافیة، و المتاع، هل من مناص او خلاص، أن معاذ أو ملاذ، أو فرار أو محار، أم لا؟! (فانی تؤفکون) أم أین تصرفون؟! أم بماذا تغترون!؟
هان! ای صاحبان دیدگان بینا گوش های شنوا و ای برخورداران از تندرستی و مال و متاع! آیا جای گریزی یا راه نجاتی یا پناهگاهی یا تکیه گاهی یا راه فراری و یا طریق بازگشتی هست یا نیست؟ پس، به کجا باز می گردید؟یا کجا می روید؟یا فریب چه چیز را می خورید؟(993)