نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

966. زبان بسته بهتر که گویا به شر

الکلام فی و ثاقک ما لم تتکم به؛ فاذا تکلمت به صرت وثاقه، فاخزن لسانک کما تخزن ذهبک و ورقک: فرب کلمة سلبت نعمة وجلبت نقمة .
سخن در گرو (در بند) توست، مادامی که آن را نگفته باشی، وقتی که آن سخن را ابراز کردی، تو در گرو آن خواهی بود. پس زبانت را محفوظ بدار، همان گونه که طلا و نقره ات را؛ زیرا چه بسا سخنی که نعمتی را سلب کند و نقمتی را جلب نماید. (961)

967. خیر خواه واقعی

ربما نصح غیر الناصح، و غش المستنصح
بسا نصیحت گری که ناصح نیست و خیانت کند کسی که خیر خواه تلقی شده است. (962)

968. جایگاه تذکر و پندگیری

أن الدنیا...دار موعظة لمن اتعظ بها... ذکرتهم الدنیا فتذ کروا، و حدثتهم فصدقوا، و وعظتهم فاتعظوا
همانا دنیا جایگاه پندگیری است، برای کسی که از آن نصیحت پذیرفت، دنیا تذکر داد، آنان نیز پزیرفتند و سخن گفت، تصدیقش کردند و پند داد، آنان قبول کردند. (963)