نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

965. بهره مندی از تجربه

فان الشقی من حرم نفع ما أوتی من العقل و التجربة
بدبخت کسی است که از عقل و تجربه ای که نصیب او شده محروم ماند. (960)

966. زبان بسته بهتر که گویا به شر

الکلام فی و ثاقک ما لم تتکم به؛ فاذا تکلمت به صرت وثاقه، فاخزن لسانک کما تخزن ذهبک و ورقک: فرب کلمة سلبت نعمة وجلبت نقمة .
سخن در گرو (در بند) توست، مادامی که آن را نگفته باشی، وقتی که آن سخن را ابراز کردی، تو در گرو آن خواهی بود. پس زبانت را محفوظ بدار، همان گونه که طلا و نقره ات را؛ زیرا چه بسا سخنی که نعمتی را سلب کند و نقمتی را جلب نماید. (961)

967. خیر خواه واقعی

ربما نصح غیر الناصح، و غش المستنصح
بسا نصیحت گری که ناصح نیست و خیانت کند کسی که خیر خواه تلقی شده است. (962)