نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

950. پند از عاقبت زندگی دیگران

اتعظوا فیها (أی فی الدنیا) بالذین قالوا: (من أشد منا قوة). حملوا ألی قبور هم فلا یدعون رکبانا، و أنزلوا الاجداث فلا یدعون ضیفانا
پند بگیرید از (عاقبت زندگی) آنان که گفتند: (کیست از ما نیرومندتر) آنان به گورهای خود برده شدند، بدون این که در حالت سواری دعوت شوند و به قبرها فرود آمدند، بدون این که مهمان خوانده شوند. (945)

951. سنجیدن نفس ها

اعلموا! أنه من لم یعن علی نفسه حتی یکون له منها واعظ و زاجر؛ لم یکن له من غیرها لا زاجر و لا واعظ
بدانید هر کسی که به خود اهمیتی ندهد (یا به خود یاری نکند) که از نفس خود واعظ و مانعی (از آلودگی ها) داشته باشد، برای او از غیر نفسش نه مانعی خواهد بود و نه پند دهنده ای. (946)

952. نافرمانی و حسرت

أن معصیة الناصح الشفیق العالم المجرب تورث الحسرة، و تعقب الندامة
نافرمانی از دستور، پند دهنده مهربان و دانشمند باتجربه، باعث حسرت می شود و پیشیمانی به دنبال دارد. (947)