نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

911. پاداش در برابر عمل نیکو

من کتابه ألی زیاد -: أترجو أن یعطیک الله أجر المتواضعین و أنت عنده من المتکبرین و تطمع - و أنت متمرغ فی النعیم تمنعه الضعیف و ألارملة - أن یوجب لک ثواب المتصدقین! و انما المرء مجزی بما أسلف، و قادم علی ما قدم
در نامه خود به زیاد: آیا در حالی که نزد خداوند از متکبرانی، امید داری که پاداش فروتنان را به تو دهد؟ و در حالی که در نعمت ها غوطه وری و آن ها را از مستمدان و بیوه زنان دریغ می دای، چشم طمع به ثواب صدقه دهندگان دوخته ای! همانا آدمی در برابر کارهایی که پیشاپیش فرستاده است پاداش می بیند و نزد آنچه فرستاده است می رود. (906)

912. بپرهیز از مستی نعمت

اتقوا سکرات النعمة و احذروا بوائق النقمة
از مستی نعمت بپرهیزید و از سختی نقمت ها و بلاها برحذر باشید. (907)

913. هر چیزی سببی دارد

ولکن الله یختبر عباده بأنواع الشدائد، و یتعبدهم بانواع المجاهد، و یبتلیهم بضروب المکاره أخراجاً للتکبر من قلوبهم، و أسکانا للتذلل فی نفوسهم، و لیجعل ذلک أبوابا فتحا ألی فضله، و أسباباً ذللا لعفوه
خداوند بندگان خود را با انواع سختی ها می آزماید و از طریق سختگیری های گوناگون آنان را به عبادت و پرستش وامی دارد و به انواع ناملایمات و امور ناخوشایند گرفتارشان می سازد تا غرور را از دل های آنان بیرون برود و افتادگی را درجان هایشان بنشاند و نیز تا آن در آزمایش ها و سختی ها، را درهایی گشاده به سوی فضل و احسان خویش و اسباب آسان برای (رسیدن به آنان به) گذشت و بخشایش خود قرار می دهد. (908)