نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

904. هراس در حال نعمت

أیها الناس! لیرکم الله من النعمة وجلین، کما یراکم من النقمة فرقین أنه من وسع علیه فی ذات یده فم یر ذلک استدرا جا فقد أمن مخوفا، و من ضیق علیه فی ذات یده فم یر ذلک اختبار فقد ضیع مأمولا
ای مردم! خدا شما را هنگام نعمت در حال هراس ببیند (که مبادا کفران نعمت کنید) همان گونه که شما را در حال عذاب، از تلخی آن گریزان می بیند، حقیقت این است که کسی که در کارهای او و آن چه که در اختیارش قرار گرفته گشایشی پدیدآید و آن را استدراج (رها کردن به حال خویشتن) نداند، خود را از چیز وحشتناکی در امان احساس نموده است و هر کس در تنگنای زندگی قرار بگیرد و آن را آزمایش نداند، پاداشی را که امید آن می رفت ضایع نموده است. (899)

905. نعمت بی حد و حصر خداوندی

الحمد لله الذی لا یبلغ مدحته القائلون، و لا یحصی نعماءه العادون .
سپاس خدا را که حق ستایشش بالاتر از حد ستایشگران است و نعمت هایش فوق اندیشه شمارشگران. (900)

906. سفارش امام علی علیه السلام به مالک اشتر

أمض لکل یوم عله، فان لکل یوم مافیه. ؤاجعل لنفسک فیما بینک و بین الله أفضل تلک المواقیت. و أجزل تلک الاقسام و أن کانت کلها لله اذا صلحت فیها النیة، و سلمت منها الرعیة
فرمان امیرالمومنین به مالک اشتر: عمل ه روز را در همان روز به جا بیارو، زیرا برای هر روز موقعیت و قانون خاصی حکم فرماست (که اگر آن روز بگذرد ان موقعیت به دست نخواهد آمد) ما بین خود و خدایت قسمتی از بهترین اوقات و شایسته ترین آن ها را اختصاص بده، اگر همه اوقات عمر تو با نیت صالح بگذرد و رعیت در آن اوقات در آسایش باشند عبادتی است برای خدا. (901)