نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

903. فزونی نعمت

لم تعظم نعمة الله علی احد الا از داد حق لله علیه عظما
نعمت خداوند بر کسی افزایش نیافت مگر آن که حق خدا (بر او) زیادتر گردد. (898)

904. هراس در حال نعمت

أیها الناس! لیرکم الله من النعمة وجلین، کما یراکم من النقمة فرقین أنه من وسع علیه فی ذات یده فم یر ذلک استدرا جا فقد أمن مخوفا، و من ضیق علیه فی ذات یده فم یر ذلک اختبار فقد ضیع مأمولا
ای مردم! خدا شما را هنگام نعمت در حال هراس ببیند (که مبادا کفران نعمت کنید) همان گونه که شما را در حال عذاب، از تلخی آن گریزان می بیند، حقیقت این است که کسی که در کارهای او و آن چه که در اختیارش قرار گرفته گشایشی پدیدآید و آن را استدراج (رها کردن به حال خویشتن) نداند، خود را از چیز وحشتناکی در امان احساس نموده است و هر کس در تنگنای زندگی قرار بگیرد و آن را آزمایش نداند، پاداشی را که امید آن می رفت ضایع نموده است. (899)

905. نعمت بی حد و حصر خداوندی

الحمد لله الذی لا یبلغ مدحته القائلون، و لا یحصی نعماءه العادون .
سپاس خدا را که حق ستایشش بالاتر از حد ستایشگران است و نعمت هایش فوق اندیشه شمارشگران. (900)