نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

886. مردمان زیانکار

کم من مستدرج بالاحسان الیه، و مغرور بالستر علیه، و مفتون بحسن القول فیه! و ما ابتلی الله أحداً بمثل الاملاء له
بسا مردمی هستند که به وسیله احسان به حال خود رها شده اند (ورو به سقوط می روند) بسا انسانی که به وسیله پوشیده شدن خطاهایش فریب خورده است و بسا مردمی که با شنیدن سخنان نیک (تعریف و تمجید) درباره خود، درونشان مختل و گرفتار آشوب و اضطراب گردد و خداوند هیچ کس را مانند اشباع او با نعمت ها و امتیازات، مبتلا نفرموده است. (881)

887. رمز زیادتی نعمت

لا تکن ممن... یعجز عن شکر ما أوتی، و یبتغی الزیاده فیما بقی
چونان کسی مباش که... از سپاسگزاری نعمتی که به او داده شده، ناتوان است و با این حال خواهان افزایش نعمت باقی مانده است. (882)

888. اثرات اندیشیدن

لو فکروا فی عظیم القدرة و جسیم النعمة لرجعوا ألی الطریق، و خافوا عذاب الحریق، و لکن القلوب علیلة و البصائر مدخولة
اگر انسان ها در عظمت خداوند و بزرگی نعمت او می اندیشیدند، قطعا به راه راست که از ان منحرف شده اند بر می گشتند، ولی دل ها بیمار است و دیده ها مختل (883)