نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

878. نعمت مخصوص بندگان خداوند

أن لله عبادا یختصهم الله بالنعم لمنافع العباد، فیقرها فی أیدیهم ما بذلوها؛ فاذا منعوها نزعها منهم، ثم حولها ألی غیر هم
همانا برای خدا بندگانی است که آن ها را به نعمت های خود مخصوص ساخته تا همه بندگان از آن بهره برند تا وقتی آن نعمت ها را به مستحقانش ببخشند، در دستشان باقی می ماند و چون دریغ کردند خدا از آنها بگیرد و به دیگری تحویل دهد. (873)

879. کمترین حق خدا

أقل ما یلزمکم لله أن لا تستعینوا بنعمه علی معاصیه
کم ترین حقی که لازم است برای خدا رعایت کنید آن است که از نعمت هایش در نافرمانی اش کمک نجویید. (874)

880. نعمت پیاپی خدا

یابن آدم! اذا رأیت ربک سبحانه یتابع علیک نعمه و أنت تعصیه فاحذره
ای فرزند آدم! چون دیدی پروردگارت نعمت های پیایی تو را دهد ولی تو پیاپی گناه او می کنی از او بر حذر باش. (875)