نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

876. نعمت و گرفتاری

رب منعم علیه مستدرج بالنعمی.
چه بسا نعمت داده ای که نعمتش وسیله گرفتاری و هلاکش گردد. (871)

877. دوام نعمت های خداوندی

یا جابر! من کثرت نعم الله علیه، کقرت حوائج الناس الیه، فمن قام الله فیها بما یجب فیها عرضها للدوام و البقاء، و من لم یقم فیها بما یجب عرضها للزوال و الفناء
ای جابر! هر کس نعمت خدا بر او فراوان شود، نیاز مردم به او زیاد خواهد شد. پس کسی که برای خدا در برابر این نعمت به وظیفه خود قیام کند، آن نعمت را در معرض دوام و بقاء قرار داده و هر کس چنین نکند آن را در معرض زوال و فنا در آورده است. (872)

878. نعمت مخصوص بندگان خداوند

أن لله عبادا یختصهم الله بالنعم لمنافع العباد، فیقرها فی أیدیهم ما بذلوها؛ فاذا منعوها نزعها منهم، ثم حولها ألی غیر هم
همانا برای خدا بندگانی است که آن ها را به نعمت های خود مخصوص ساخته تا همه بندگان از آن بهره برند تا وقتی آن نعمت ها را به مستحقانش ببخشند، در دستشان باقی می ماند و چون دریغ کردند خدا از آنها بگیرد و به دیگری تحویل دهد. (873)