نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

862. روزی به تمام بندگان

سئل علیه السلام: کیف یحاسب الله الخلق علی کثرتهم؟فقال علیه السلام -: کما یرزقهم علی کثرتهم، فقیل: کیف یحاسبهم و لا یرونه؟فقال علیه السلام: کمال یرزقهم و لا یرونه
از امام علیه السلام سوال شد: چگونه خداوند از بندگانش با کثرتشان محاسبه می کند؟فرمود: همان گونه که آنان را با کثرتشان روزی می دهد.
سپس پرسیده شد: چگونه آن ها را محاسبه می کند، در حالی که آن ها او را نمی بینند؟فرمود: همان طور که آن ها را روزی می دهد در حالی که او را نمی بینند. (857)

863. شرط شریک

شارکوا الذی قد أقبل علیه الرزق؛ فانه أخلق للغنی و أجدر باقبال الحظ علیه
باکسی شریک شوید که روزی به او روی آورده؛ زیرا او به توانگری سزاوارتر و روی آوردن بهره به او شایسته تر است. (858)

864. روزی مقدر

یا بن آدم! الرزق رزقان: رزق تطبه. و رزق یطلبک، فان لم تاته أتاک. فلا تحمل هم سننت علی هو یومک! کفاک کل یوم علی ما فیه؛ فان تکن السنة من عمرک فان الله تعالی سیوتیک فی کل غد جدید ما قسم لک؛ و أن لم تکم السنة من عمرک فما تصنع بالهم فیما لیس لک؛ و لن یسبقک ألی رزقک طالب، و لن یغلبک علیه غالب، و لن یبطی عنک ما قد قدر لک
ای فرزند آدم! روزی دو نوع است: یکی روزی که تو در جستجوی آن هستی و دیگر آن که او در جستجوی توست که اگر به دنبال آن نروی او به سراغت خواهد آمد.
بنابراین غصه سال را بر اندوه امروز اضافه مکن؛ زیرا برای تو اندوه همان روزی که در آن هستی، کافی است. پس اگر سال آینده جزء عمرت باشد، خداوند هر روز تازه، روزی تازه می دهد و اگر جزء عمرت نباشد، پس چرا غم و اندوه چیزی را بخوری که مربوط به تو نیست. (اگاه باش) که کسی پیش از تو به روزی تو نخواهد رسید و آن را از دست تو بیرون نتواند آورد، و آن چه برایت مقدر شده هرگز تأخیر نخواهد افتاد. (859)