نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

859. دو گانگی روزی

الرزق رزقان: طالب و مطلوب. فمن طلب الدنیا طلبه الموت، حتی یخرجه عنها؛ و من طلب الاخرة طلبته الدنیا، حتی یستوفی رزقه منها .
روزی بر دو گونه است آن که بجوید و آن که بجویندش. پس، کسی که دنیا را بجوید مرگ در جستجوی او برآید تا او را از این جهان بیرون کند و کسی که آخرت را بجوید دنیا در طلب او برآید تا او روزی کامل خود را از او باز ستد.(854)

860. کاستن روزی در اثر مصرف آن

... لا تجددله زیادة فی أکله، ألا بنفاد ما قبلها من رزقه
هر کس هر بار غذایی می خورد از آن روزی که برایش مقدر شده به همان مقدار کاسته می شود. (855)

861. استغنای طبع

طوبی لمن لزم بیته، و أکل قوته، و اشتغل بطاعة ربه
خوشا به حال کسی که ملازم خانه خود باشد و قوت خود را بخورد و به اطاعت پروردگارش مشغول باشد. (856)