نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

857. غم روزی مخور!

یابن آدم! لا تحمل هم یومک الذی لم یأتک علی یومک الذی قد أتاک؛ فانه أن یک من عمرک یأت الله فیه برزقک
ای پسرم آدم! غصه رزق آن روزی که نیامده بر آن روزی که آمده، اضافه نکن؛ چرا که اگر عمرت باشد روزی ات را خداوند در آن روز خواهد داد و (و اگر نباشد چرا اندوه خوری؟). (852)

858. روزی همانند قطرات باران است!

أن الامر ینزل من السماء ألی الارض کقطرات المطر الی کل نفس بما قسم لها من زیادة أو نقصان، فان رأی أحد کم لا خیه غفیرة فی أهلا أو مال أو نفس تکونن له فتنة
همانا بهره هر کسی، همچون قطره های باران که از آسمان به زمین فرود می آید، به هر کس کم و بیش آن چه سهم او است می رسد. پس، اگر یکی از شما در خانواده یا مال با وجود برادرش اندک فزونی دید، نباید مایه فتنه او شود. (853)

859. دو گانگی روزی

الرزق رزقان: طالب و مطلوب. فمن طلب الدنیا طلبه الموت، حتی یخرجه عنها؛ و من طلب الاخرة طلبته الدنیا، حتی یستوفی رزقه منها .
روزی بر دو گونه است آن که بجوید و آن که بجویندش. پس، کسی که دنیا را بجوید مرگ در جستجوی او برآید تا او را از این جهان بیرون کند و کسی که آخرت را بجوید دنیا در طلب او برآید تا او روزی کامل خود را از او باز ستد.(854)