نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

825. صرف نیکی در موردش

لیس لواضع المعروف فی غیر حقه، و عند غیر أهله، من الحظ فیما أتی ألا محمدة اللئام، و ثناء الاشرار، و مقالة الجهال، مادام منعماً علیهم .
برای ان که نیکی ها را در غیر موردش و در اختیار غیر اهلش قرار دهد، بهره ای جز ستایش انسان های پست و درود گفتن ناکسان و گفتار نادانان نیست، و این ها نیز تا وقتی که به آن ها بخشش می کند، می باشد. (820)

826. دل احمق در زبانش است!

قلب الاحمق فی فیه، و لسان العاقل فی قلبه
دل احمق در دهان اوست و زبان خردمند در دل اوست. (821)

827. مردم بی خرد

الناس منقوصون مدخولون ألا من عصم الله: سائلهم متعنت، و مجیبهم متکلف، یکاد أفضلهم رایا یرده عن فضل رأیه الرضا و السخط .
مردم کوته اندیش و کم خردند مگر آن کس که خداوند مصونش بدارد، پرسش کننده شان آزار دهنده است و پاسخ دهنده شان از علم بی بهر اگر در میانشان صاحب رأی و اندیشه ای هم باش، خشم و خشنودی (و حب و بغضش) او را از اظهار رأی درست باز می دارد. (822)