نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

797. دو نعمت زایل

لا ینبغی للعبد أن یثق بخصلتین: العافیه، و الغنی، بینا تراه معافی، اذ سقم، و بینا تراه غنیا، اذ افتقر
بنده را نسزد که به دو چیز اعتماد کند: عافیت و توانگری، زیرا در حالی که او را سالم می بینی ناگهان بیمار می شود و در حالی که توانگرش می بینی ناگهان به فقر دچار می گردد. (792)

798. فرجام کار

أن أتاکم الله بعافیه فاقبلوا، و أن ابتلیتم فاصبروا، فان العاقبه للمتقین .
اگر خداوند به شما عافیتی داد، بپذیرید و اگر مبتلا شدید، شکیبایی ورزید، زیرا فرجام از آن پرهیزگاران است. (793)

799. محاسن بیماری

لبعض أصحابه فی علة اعتلها -: جعل الله ماکان من شکواک حطا لسیئاتک، فان المرض لا أجر فیه، و لکنه یحط السیئات، و یحتها حت الاوراق. و انما الاجر فی القول باللسان، و العمل بالایدی و الاقدام، و أن الله سبحانه یدخل بصدق النیة و السریرة الصالحة من یشاء من عباده الجنة .
امیرالمومنین امام علی علیه السلام به یکی از اصحاب خود که به مرضی مبتلا شده بود، چنین فرمود:
خداوند آن چه را که از این بیماری عارض تو گردانیده موجبی برای فرور ریختن گناهانت قرار داده است که همانا بیماری برای انسان اجر و مزدی در بر ندارد، لیکن گناهان را پایین می آورد و آن ها را به مانند فرو ریختن برگ از درختان فرو می ریزد.
جز این نیست که مزد در برابر گفتار با زبان و عمل با دست ها و گام ها است.
همانا خدای سبحان هر یک از بندگانش را که اراده کند به واسطه درستی نیت و اندیشه صالح و پسندیده ای که دارا بوده به بهشت داخل می کند. (794)