نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

669. همه شما سیاهی لشکرید!

فی توبیخ بعض أصحابه -: أنکم - و الله - لکثیر فی الباحات، قلیل تحت الرایات، و أنی لعالم بما یصلحکم، و یقیم أودکم، و لکنی لا أری اصلاحکم بافساد نفسی
امام علی علیه السلام در توبیخ اصحابش فرمود: سوگند به خدا، شما در صحنه میدان های آرام انبوه می نمایید؛ ولی در زیر پرچم های برافراشته در کارزار ذوب می شوید و اندک می گردید و من آنچه را که شما را اصلاح و کجی هایتان را راست می کند می دانم؛ ولی هرگز با فاسد کردن خویشتن شما را اصلاح نخواهم کرد. (664)

670. شکایت نامه به معاویه

من کتابه ألی معاویة -: ألاتری - غیر مخبر لک، و لکن بنعمة الله أحدث - أن قوما استشهدوا فی سبیل الله تعالی من المهاجرین و الانصار، و لکل فضل، حتی أذا استشهد شهینا قیل: سیدالشهداء و خصه رسول الله صلی الله علیه و آله بسبعین تکبیرة عند صلاته علیه!
امام علی علیه السلام در نامه خود به معاویه می نویسد: نه این که بخواهم به تو خبر دهم؛ بلکه به انگیزه یاد کردن نعمت خداوند می گویم، مگر نمی بینی که گروهی از مهاجران و انصار در راه خدای تعالی شهید شدند و هر یک از آنان را (به جای خود) ارزش و فضیلتی است، اما وقتی شهید ما (حمزه) به شهادت رسید، سیدالشهداء نام گرفت و رسول خدا صلی الله علیه و آله در هنگام نماز خواندن بر او اختصاصاً هفتاد تکبیر گفت. (665)

671. کاش یک روز هم با شما نبودم!

فو الله لو لا طمعی عند لقائی عدوی فی الشهادة؛ و توطینی نفسی علی المنیة لاحببت ألا ألقی مع هولاء یوماً واحدا، و لا ألتقی بهم أبداً
به خدا سوگند، اگر من در هنگام پیکار با دشمن مشتاق نبودم و خود را برای مگر در راه خدا مهیا نکرده بودم، دوست داشتم حتی یک روز با این مردم رو به رو نشوم و هرگز آن ها را ملاقات نکنم. (666)