نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

666. سفارش علی در میدان جنگ صفین

قال لعسکره قبل لقاء العدو بصفین -: لا تقاتلو هم حتی یبدوکم، فانکم بحمدالله علی حجة، وتر ککم أیاهم حتی یبدوؤکم حجة أخری لکم علیهم، فاذا کانت الهزیمه بأذن الله فلا تقتوا مدبراً، و لا تصیبوا معوراً، و لا تجهزوا علی جریح
امام علیه السلام به سپاه خود قبل از برخورد با دشمن در صفین فرمود: با آن ها جنگ نکنید تا آن ها آغاز به جنگ کنند؛ زیرا بحمدالله شما برحقید و حجت با شماست و آغاز نکردن شما به جنگ از طرف آن ها حجت دیگری برای شما و به زیان آنهاست و هنگامی که آن ها به خواست خدا شکست خوردند، فراری ها را نکشید و آن که از در ناچاری به کشف عورت خود پناهنده شد مکشید و مجروحان را نکشید. (661)

667. جایگاه امیر لشکر

(وصیته علیه السلام لمعقل بن قیس الریاحی حین أنفذه ألی الشام): لا تقاتلن ألا من قاتلک... فاذا لقیت العدود فقف من أصحابک وسلطا، و لا تدن من القوم دنو من یرید أن ینشب الحرب و لا تباعد عنهم تباعد من یهاب البأس حتی یأتیک أمری، و لا یحملنکم شنانهم علی قتالهم قبل دعائهم و الاعذار الیهم
از سفارش های امام علیه السلام به معقل بن قیس هنگامی که او را به صفین می فرستاد فرمود: جز با کسی که با تو سر جنگ دارد، پیکار مکن... هرگاه دشمن را دیدی جایگاهت را در قلب لشکریانت قرار ده، نه آن قدر به دشمن نزدیک شو چون کسی که می خواهد آتش جنگ را روشن کند و نه آن قدر از دشمن دور شو چون کسی که از جنگ می ترسد تا فرمان من برسد، و مبادا با آنان قبل از آن که آن ها را به صلح دعوت کنید و عذر خود را تمام گردانید وارد جنگ شوید. (662)

5. شکایت جنگی علی علیه السلام