نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

655. مبارز سرکش به خاک افتد؟

لا بنه الحسن : لا تدعون ألی مبارزة، و أن دعیت ألیها فأجب، فان الداعی باغ، و الباغی مصروع
امام علی به فرزند خود حسن علیه السلام فرمود: هرگز مبارز مطلب، اما اگر به مبارزه دعوت شدی بپذیر، زیرا آن که به مبارزه فرا خواند سر کش است و سرکش به خاک افتد. (650)

656. حمایت از یکدیگر در عرصه میدان

من کلامه لاصحابه فی ساحة الحرب بصفین -: و أی امری منکم أحس من نفسه رباطة جأش عند اللقاء، و رای من أحد من أخوانه فشلا، فلیذب عن أخیه بفضل نجدته التی فضل بها علیه کما یذب عن نفسه، فلو شاء الله لجعله مثله
در قسمتی از سخنان آن حضرت در میدان جنگ صفین آمده است: هر کدام شما که در هنگام رویارویی با دشمن در دل خویش احساس دلیری داشت و در برابر خود ترس و خوفی دید، باید به سبب برتری و دلیری که خداوند ارزانی اش داشته است، از برادر خویش دفاع کند، همان گونه که از خویشتن دفاع می کند، زیرا که اگر خدا می خواست او را نیز همچون ولی دلیر می آفرید. (651)

657. ثابت قدم در جنگ

لابنه محمد بن الحنفیة لما أعطاه الرایة یوم الجمل -: تزول الجبال و لا تزل! عض علی ناجذک. أعر الله جمحمتک. تد فی الارض قدمک. ارم ببصرک أقصی القوم و غض بصرک و اعلم أن النصر من عند الله سبحانه
امام علی علیه السلام به فرزندش محمد بن حنفیه هنگای که پرچم را به دست او داد فرمود: فرزندم! اگر کوه ها از جای کنده شوند، تو پابرجا باش. دندان ها را روی هم بفشار. جمجمه ات را به خدا بسپار، قدمت را روی زمین چونان میخ فرورفته ثابت بدار، چشم به آخرین صفوف دشمن بدوز، و دیده از نیروها و بارقه های شمشیر آنان بپوش و خیره مباش و بدان که پیروزی از نزد خداوند سبحان است. (652)