نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

619. زکات پیروزی

العفو زکاة الظفر.
گذشت، زکات پیروزی است. (614)

620. زکات با طیب خاطر

أن الزکاة جعلت مع الصلاة قرباناً لاهل الاسلام، فمن أعطاها طیب النفس بها، فأنها تجعل له کفارة و من النار حجازاً و وقایة. فلا یتبعنها أحد نفسه، و لا یکثرن علیها لهفه. فأن من أعطاها غیر طیب النفس بها، یرجو بها ما هو أفضل منها، فهو جاهل بالسنة، مغبون الاجر، ضال العمل، طویل الندم
همانا زکات به همراه نماز برای نزدیکی مسلمانان به خداوند قرار داده شده است. بنابراین، کسی که با رضایت خاطر زکات را بپردازد، کفاره گناهان او و مایه نگهداری اش از آتش باشد، پس نباید کسی دلی در پی زکاتی که می پردازد داشته باشد و مرتباً افسوس خورد؛ زیرا کسی که آن را از روی بی میلی بپردازد و با این حال، در قبال آن، به بهتر از آن (یعنی بهشت) چشم آمدی بندد، به نسبت (پیامبر) نادان است و در پاداش مغبون به کارش بیهوده و پشیمانی اش طولانی باشد. (615)

621. حکم غنیمت

و من کلام له علیه السلام قاله لعبدالله بن زمعة لما طلب منه مالا فی خلافته: أن هذا المال لیس لی و لا لک، و أنما هو فی ء للمسلمین، و جلب أسیافهم فأن شرکتهم فی حربهم، کان لک مثل حظهم، و ألا فجناة أیدیهم لا تکون لغیر أفواههم
کلامی است از امیرالمؤمنین علیه السلام که با این کلام با عبدالله بن زمعه که در هنگام خلافت امیرالمؤمنین علیه السلام بر آن حضرت وارد شد، در حالی که مالی از وی طلب می کرد. امیر فرمود: همانا این مال نه به من تعلق دارد نه به تو، و جز این نیست که آن مال غنیمت و خراج مسلمانان است و مالی است که شمشیرهای مسلمین آن را به دست آورده است، پس اگر تو در جنگ هایی که ایشان کرده اند شرکت داشته ای، تو هم مانند آنان، سهم و نصیبی داری و اگر چنین نیست، پس آنچه با دست های ایشان چیده شد0 (مقصود به دست آوردن غنایم است) جز برای خودشان مناسب نیست. (616)