نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

615. رشد دارایی

فرض الله... الزکاة تسبیباً للرزق.
خداوند زکات را و وسیله ای برای رسیدن (مردمان مستحق) به روزی قرار داد. (610)

616. تدبیر برای روز نیازمندی

أمسک من المال بقدر ضرورتک، و قدم الفضل لیوم حاجتک
مال را به اندازه ای که برایت لازم است نگاه دار و آنچه از احتیاجت افزون است برای روز احتیاجت (در قیامت و روز حساب) پیش بفرست. (611)

617. جمع آوری زکات

من وصیته لمن یستعمله علی الصدقات -: ثم احدر ألینا ما اجتمع عندک نصیره حیث أمر الله به، فاذا أخذها أمینک فأوعز ألیه الا یحول بین ناقُة و بین فصیلها و لا یمصر لبنها فیضر ذلک بولدها، و لا یجهدنها رکوباً، ولیعدل بین صواحباتها فی ذلک و بینها، و لیرفه علی اللاغب، و لیستأن بالنقب و الظالع، و لیوردها ما تمر به من الغدر، و لا یعدل بها عن نبت الارض ألی جواد الطرق، ولیروحها فی اساعات، و لیمهلها عندالنطاف و الاعشاب، حتی تأتینا بأذن الله بدناً منقیات، غیر متعبات و لا مجهودات
علی علیه السلام در توصیه به مأمور جمع آوری زکات نوشت: اموالی را که از زکات نزد تو گرد آمده، برای ما بفرست تا آنها را در مواردی که خداوند دستور داده به مصرف رسانیم. وقتی چهار پایان را به امین خود سپردی، به او سفارش کن که میان شتر و کره اش جدایی نیافکند و همه شیرشان را ندوشد، به طوری که به بچه آن ها آسیب رسد و از آن ها زیاد سواری نگیرد و خسته شان نکند و در سواری گرفتن از آن ها عدالت را رعایت کند و چهارپای خسته و مانده را استراحت دهد و با چهارپایی که سمش آسیب دیده و از راه مانده است مدارا کند، و به هر آبگیری که می رسد آن ها را آب دهد و از زمین های سرسبز و علفزار به جاده های خشک و خالی نراند و هر از چند گاهی آن ها را استراحت دهد و در جاهایی که آب و علف دارد، به آن ها فرصتی دهد که آب بیاشامند و بچرخند تا به اذن خداوند با تنی فربه و چاق و نا خسته و نارنجور به دست ما رسند. (612)