نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

604. توصیف اصحاب محمد (ص)

لقد رأیت أصحاب محمدصلی الله علیه و آله فما أری أحداً یشبههم منکم! لقد کانوا یصبحون شعثا غبراً، و قد باتوا سجداً و قیاماً، یراو حون بین جباههم و خدودهم و یقفون علی مثل الجمر من ذکر معادهم! کأن بین أعینهم رکب المعزی من طول سجودهم! ادا ذکر الله هملت أعینم حتی تبل جیوبهم، و مادوا کما یمید الشجر یوم الریح العاصف
من اصحاب محمد صلی الله علیه و آله را دیدم و یکی از شما را نمی بینم که مانند ایشان باشید؛ زیرا آنان صبح، ژولیده مو و غبارآلوده بودند و شب را بیدار به سجده و قیام می گذراندند. میان پیشانی ها و رخسارهاشان نوبت گذاشته بودند (گاهی پیشانی و گاه رخسار روی خاک می نهادند) و از یاد بازگشت مانند اخگر و آتشپاره سوزان می ایستادند. گویا پیشانی هایشان بر اثر طول سجده مانند زانوهای بزها (پینه بسته) بود، هر گاه ذکر خداوند سبحان به میان می آمد، از ترس عذاب و کیفر و امید به پاداش، اشک چشمانشان می ریخت، به طوری که گریبان هاشان تر می گشت و می لرزیدند، چنان که درخت در روز وزیدن تندباد می لرزد. (599)

بخش دوم: روزه

605. عید واقعی

فی بعض الاعیاد -: أنما هو عید لمن قبل الله صیامه و شکر قیامه و کل یوم لا یعصی الله فیه فهو عید
امام علیه السلام در یکی از اعیاد فرمود: همانا امروز عید است، برای کسی که روزه اش مورد قبول و شب زنده داری اش مشکور باشد و هر روزی که در آن معصیت خدا نشود آروز، عید است. (600)