نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

598. یقین برتر از شک و تردید

قد سمع رجلا من الحروریة یتهجد و یقرأ، فقال علیه السلام: نوم علی یقین خیر من صلاة فی شک
علی مردی از خوارج را در حال عبادت شبانه و قرائت قرآن دید، فرمود: (خوابی که با یقین همراه باشد، بهتر از نمازی است که با شک و تردید باشد) (593)

599. خوشا به حال شب زنده داران

عن نوف البکالی قالی: رأیت امیرالمومنین ذات لیلة، و قد خرج من فراشه، فنظر فی النجوم، فقال لی: یا نوف! أراقد أنت أم رامق؟
فقلت: بل رامق! قال:
یا نوف! طوبی للزاهدین فی الدنیا، الراغبین فی الاخرة، أولئک قوما أتخذوا الارض بساطا، و ترابها فراشا، و ماءها طیباً، و القرآن شعاراً، و الدعاء دثاراً، ثم قرضوا الدنیا قرضا علی منهاج المسیح .
یا نوف! أن داود علیه السلام قام فی مثل هذه الساعة من اللیل، فقال: أنها ساعة لا یدعو فیها عبد الا أستجیب له، ألا أن یکون عشاراً أو عریفا أو شرطیاً، أو صاحب عرطبة ؤ هی الطنبور أو صاحب کوبة. و هی الطبل و قد قیل أیضاً. أن العرطبة الطبل و الکوبة الطنبور
از نوف بکالی روایت شده است که گفت: شبی امیرمؤمنان علی علیه السلام را دیدم که از بستر خویش برخاست و به ستارگان می نگرد، آن گاه به من گفت: ای نوف! خوابی یا بیدار؟
گفتم: بیدارم.
فرمود: ای نوف! خوشا به حال پارسایان این جهان که دل در سرای دیگر بسته اند، آنان که زمین را فرش و خاک را بستر و آب را شربت نوشین و قرآن را شعار جامه زیرین؛ یعنی روش خود و زینت دل و دعا را دثار (جامه رو؛ یعنی مانع حوادث) قرار داده اند. و چون حضرت عیسی از دنیا بریده و جدا گشته اند.
ای نوف! حضرت داود علیه السلام شب ها در چنین ساعتی از بستر برمی خاست و می گفت: این ساعتی است که هیچ بنده ای خدای بزرگ را نخواند، مگر این که دعایش مستجاب شود، جز آن که باجگیر یا جاسوس خبرچین یا گزمه که همکار داروغه ستمگر است و یا نوازنده تنبور و طبل باشد (عرطبه به معنی تنبور و کوبه به معنی طبل است و نیز گفته اند: عرطبه به معنی طبل و کوبه به معنی تنبور است) (594)

600. از خدا بترسید!

اتقوا الله عباد الله! تقیة ذی لب شغل التفکر قلبه، و أنصب الخوف بدنه، و أسهر التهجد غرار نومه
ای بندگان خدا! از خدا بترسید، مانند ترسیدن خردمندی که اندیشه (قیامت) او را به خود مشغول کرده و ترس از عذاب الهی جسمش را رنجور ساخته، و شب زنده داری (برای عبادت و نماز شب خواب اندکش را ربوده است. (595)