نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

564. از عذاب الهی ایمن مباش!

لا تأمنن علی خیر هذه الامة عذاب الله لقولک تعالی: فلا یأمن مکر الله الا القوم الخاسرون
بر بهترین فرد این امت از عذاب خدا ایمن مباش؛ زیرا خدای بزرگ می فرماید: از مکر و کیفر خدا جز مردم زیانکار خود را ایمن نپندارند. (559)

565. جهنم، آتش غضب الهی

یا عقیل! أتئن من حدیدة أحماها أنسانها للعبه، و تجرنی ألی نار سجرها جبارها لغضبه! أتئن من الاذی و لا أئن من لظی؟!
ای عقیل! از آهنی که انسانی آن را به بازیچه سرخ کرده است می نالی و مرا به سوی آتشی که خدای جبار به خشم خود افروخته است می کشانی!؟تو از این رنج می نالی و من از عذاب ننالم؟! (560)

566. آتش جهنم

مأخسر المشقة وراءها العقاب، أربح الدعُة معها الامان من النار
چه زیانبار است مشقتی که به دنبال آن عذاب است و چه سودمند آسایشی که قرین امان از جهنم است. (561)