نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

562. بهترین نعمت های و بدترین بلاها

ما خیر بخیر بعده النار، و ما شر بشر بعده الجنة و کل نعیم دون الجنة فهو محقور، و کل بلاء دون النار عافیة
آن خوبی که جهنم به دنبال دارد (در واقع) خوبی نیست و آن بدی که بهشت در پی آن باشد، بدی نیست و هر نعمتی در برابر بهشت کوچک و هر بلایی در برابر جهنم عافیت و آسایش است. (557)

563. حذر از عذاب الهی

(عباد الله) فاحذروا ناراً قعرها بعید، و حرها شدید، و عذابها جدید.دار لیس فیها رحمة و لا تسمع فیها دعوة، و لا تفرج فیها کربة
ای بندگان خدا از آتشی که ژرفایش زیاد و حرارتش شدید و عذابش تازه است، بر حذر باشید! آن جا سرایی است که رحمت الهی در آن نیست و به درخواست کسی گوش داده نمی شود و هیچ اندوهی در آن بر طرف نمی گردد. (558)

564. از عذاب الهی ایمن مباش!

لا تأمنن علی خیر هذه الامة عذاب الله لقولک تعالی: فلا یأمن مکر الله الا القوم الخاسرون
بر بهترین فرد این امت از عذاب خدا ایمن مباش؛ زیرا خدای بزرگ می فرماید: از مکر و کیفر خدا جز مردم زیانکار خود را ایمن نپندارند. (559)