نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

543. احکامی که خداوند به سبب آن پاداش و کیفر می دهد.

أن من عزائم الله فی الذکر الحکیم، التی علیها یثیب و یعاقب، و لها یرضی و یسخط، أنه لاینفع عبداً - و أن اجهد نفسه و أخلص فعله - أن یخرج من الدنیا، لاقیاً ربه بخصلة من هذه الخصال لم یتب منها: أن یشرک بالله فیما افترض علیه من عبادته، أو یشفی غیظه بهلاک نفس، أو یعر بأمر فعله غیره، أو یستنجح حاجة الی الناس باظهار بدعُة فی دینه، أو یلقی الناس بوجهین، أو یمشی فیهم بلسانین اعقل ذلک فأن المثل دلیل علی شبهه
از جمله احکام و فرایض خداوند در قرآن حکیم که بر اساس آن ها پاداش و کیفر می دهد و به سبب آن ها خرسند و ناخرسند می شود، این است که بنده - هر چند خودش را خسته کند و عملش را خالص گرداند - چنانچه با این خصلت ها از دنیا به ملاقات پروردگارش رود و از آن ها توبه نکرده باشد بی فایده است: در عبادت خداوند که بر او فرض و واجب فرموده است، شریک قرار دهد، یا خشم خود را با کشتن کسی فرو نشانده، یا به واسطه کاری که خود کرده دیگری را سرزنش کند (گناه خود را به گردن دیگر بیاندازد)، یا برای آن که در میان مدرم به نوایی برسد، در دین خویش بدعتی پدید آورد، یا با مردم دورو یا دو زبان باشد، در این باره بیاندیش، زیرا هر مثالی دلیل و نشانگر مشابه آن است. (538)

544. بدتر از بدی، خوب تر از خوبی

أنه لیس شی ء بشر من الشر الا عقابه، و لیس شی ء بخیر من الخیر الا ثوابه
چیزی بدتر از بدی نیست، مگر کیفر بدی و چیزی خوب تر از خوبی نیست مگر پاداش خوبی. (539)
بهشت

545. شرط اشتیاق به بهشت.

من اشتاق ألی الجنه سلا عن الشهوات
کسی که مشتاق بهشت است، از شهوات و تمایلات نفسانی خارج شود. (540)