نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

521. دو دستگی خلایق در قیامت

اذا بلغ الکتاب أجله، و ألامر مقادیره، و الحق آخر الخلق بأوله، و جاء من أمر الله ما یریده من تجدید خلقه أماد السماء و فطها، و أرج الارض و أرجفها، و قلع جبالها و نسفها. و دک بعضها بعضاً من هیبة جلالته و مخوف سطوته، و أخرج من فیها فجددهم بعد أخلاقهم. و جمعهم بعد تفرقهم. ثم میزهم لما یریده من مسألتهم عن خفایا الاعمال و خبایا الافعال، و جعلهم فریقین: أنعم علی هولاء و انتقم من هولاء
آن گاه که زمان نوشته به سرآید و مقدرات جهان به پایان رسد و آخرین خلایق به اولی آن ها پیونداند و فرمان حق برای تجدید آفرینش خلقش در رسد، آسمان را به حرکت در آورد و آن را بشکافد و زمین را به شدت بجنباند و تکانش دهد و کوه ها را از جا برکند و متلاشی سازد و از هیبت جلال حق و ترس از سطوت و شکوه او کوه ها برهم کوفته شوند و هر کس را که در زیر زمین مدفون است بیرون آورد و پیکرهای کهنه و پوسیده آن ها را نو کن و اجزای پراکنده شان را گرد آورد، آن گاه آنان را به دو دسته تقسیم کند؛ به دسته ای نعمت ارزانی دارد و از دسته دیگر انتقام گیرد. (516)

522. روز قیامت

عباد الله! احذروا بوماً تفحص فیه الاعمال، و یکثر فیه الزلزال، و تشیب فیه الاطفال
ای بندگان خدا! از روزی که در آن روز به اعمال رسیدگی می شود و نگرانی شدت می گیرد و کودکان پیر می شوند، بترسید! (517)

523. سخن علی علیه السلام در مورد قیامت

أن الغایة أمامکم و أن وراء کم الساعةُ تحدوکم؛ تخففوا تلحقوا فأنما ینتظر بأولکم آخرکم
هدف، فرا پیش شماست و قیامت از پشت سر شما را می راند. سبکبار شوید تا برسید؛ زیرا که اولین شما چشم به راه آخرت شماست. (518)