نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

512. غنیمت شمردن دنیا

رحم الله مرأ... اغتنم المهل، و بادر الاجل، و تزود من العمل
خدا رحمت کند کسی را که مهلتی که در دنیا بود غنیمت شمارد. بر مرگ پیش دستی کرد و از عمل صالح توشه ای برای آخرت فراهم نمود. (پیش از آن که از دنیا برود، با انجام اعمال نیک، توشه آخرت را آماده ساخت). (507)

513. توشه نجات بخش

فترودوا فی الدنیا من الدنیا ما تحرزون به أنفسکم غداً
از دنیا توشه ای بگیرید که فردا خود را به وسیله آن (از هلاکت ابدی) نگاه دارید. (508)

514. طالب آخرت

من طلب آلاخرة طلبته الدنیا، حتی یستوفی رزقه منها
کسی که در پی آخرت باشد، دنیا در طلب او می آید تا بهره خود را از آن برگیرد. (509)