نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

510. آخرت شیرین

مرارة الدنیا حلاوة الاخرة، و حلاوة الدنیا مرارة الاخرة
سخنی دنیا، شیرینی آخرت است و شیرینی دنیا، تلخی و عذاب آخرت است. (505)

511. احوال نادان و دانا در دنیا

أنما الدنیا منتهی بصر الاعمی، لا یبصر مما وراءها شیئاً، و البصیر ینفذها بصره، و یعلم أن الدار وراءها. فالبصیر منها شاخص... و الاعمی لها متزود
بدانید که دنیا از نظر کوردلان آخرین مرز آفرینش است که فراسوی آن چیزی نمی بینند و اما شخص بینا دیدگانش را به درستی در دنیا باز می کند و آن را می بیند و می داند که در پس این سرا چه جهان دیگری است. پس شخص بینا و آگاه از آن دوری می جوید و شخص نابینا به سوی آن می آید و همه توجهش به سوی آن است شخص بینا از آن توشه بر می دارد و شخص نابینا برای آن توشه فراهم می کند. (506)

512. غنیمت شمردن دنیا

رحم الله مرأ... اغتنم المهل، و بادر الاجل، و تزود من العمل
خدا رحمت کند کسی را که مهلتی که در دنیا بود غنیمت شمارد. بر مرگ پیش دستی کرد و از عمل صالح توشه ای برای آخرت فراهم نمود. (پیش از آن که از دنیا برود، با انجام اعمال نیک، توشه آخرت را آماده ساخت). (507)