نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

507. آخرت سرای باقی

أیها الناس! أنما الدنیادار مجاز، و الاخرة دار قرار، فخدوا من ممرکم لمقرکم، و لا تهتکوا أستارکم عند من یعلم أسرار کم
ای مردم! دنیا سرای گذر است و آخرت خانه قرار و ابدی. پس از گذرگاه خویش برای سر منزل ابدی، توشه بگیرد و پرده خویش را پیش کسی که به اسرارتان آگاه است، ندرید. (502)

508. بهشت و عمل شایسته

اعملوا للجتة عملها: فأن الدنیا لم تخلق لکم دار مقام، بل خلقت لکم مجازاً لتزودوا منها الاعمال ألی دار القرار
برای رسیدن به بهشت عمل شایسته آن را انجام دهید؛ زیرا دنیا برای سکونت دائمی شما خلق نشده، بلکه آن را در گذرگاه شما ساخته اند تا اعمال صالحی را به عنوان زاد و توشه برای سرای دائمی فراهم سازید. (503)

509. اصلاج دنیا و آخرت

من أصلح ما بینه و بین الله أصلح الله ما بینه و بین الناس، و من أصلح أمر آخرته أصلح الله له أمر دنیاه
کسی که میان خود و خدا را اصلاح کند، خداوند میان او و مردم را اصلاح خواهد کرد و آن که کار آخرتش را اصلاح نماید، خداوند دنیایش را اصلاح خواهد کرد. (504)