نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

501. شادمانی و اندوه برای آخرت

فأن المرء قد یسره درک ما لم یکن لیفوته، و یسوءه فوت ما لم یکن لیدرکه، فلیکن سرورک بما نلت من آخرتک، و لیکن أسفک علی ما فاتک منها
گاه انسان ار دست یافتن به چیزی که باید به دستش برسد، شاد می شود و ناراحتش می سازد از دست دادن چیزی که نباید به آن دست یابد، و باید شادمانی تو از چیزی باشد که در راه آخرتت است که آن را به دست آورده ای و تأسف و اندوهت بر چیزی باشد که مربوط به آخرتت هست و از دست داده ای. (496)

502. شادمانی و تأسف برای...

و لیکن سرورک بما قدمت، و أسف علی ما خلفت، و همک فیما بعد الموت
شادمانی تو باید برای چیزی باشد که پیش از مرگ فرستاده ای، و تأسف تو برای چیزی که به جای می گذاری و همتت برای آنچه که بعد از مرگت می گذاری. (497)

503. بر شما باد توشه بردن

علیکم بالجد و الاجتهاد، و التأهب و الاستعداد، و التزود فی منزل الزاد
ملتزم شوید به کوشش و تلاش و آمادگی و مهیا شدن و توشه گیری در منزل توشه و ذخیره سازی. (498)