نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

480. تنهایی آدمی با عملش

فی صفة الماخوذ علی الغرة عند الموت -: ثم حملوه ألی مخط فی الارض، فأسلموه فیه ألی عمله
امام علی علیه السلام در وصف غافلگیر شدگان در هنگام مرگ می فرماید: سپس او را تا منزلی در دل زمین می برند و در آن جا او را به عملش می سپارند. (475)

481. به کار گرفتن همت

ولیکن همک فیما بعد الموت
باید همت خود را در راه چیزی صرف کنی که پس از مرگ تو را به کار آید. (476)

482. آمادگی برا جایگاه قبر

فلیقبل امرء کرامة بقبولها، ولیحذر قارعة قبل حلولها، ولینظر امرو فی قصیر أیامه، و قلیل مقامه، فی منزل حتی یستبدل به منزلا، فلیصنع لمتحوله، و معارف منتقله
هر انسانی باید کرامت و خیر را با پذیرش آن استقبال کند و از هر حادثه کوبنده پیش از آن که وارد شود بر حذر باشد و هر کسی باید بنگرد در کوتاهی روزها و اقامت اندک در منزلگاهی که (با سرعت) آن را به منزلگاه دیگر تبدیل خواهد کدر، پس عمل کند به منظور آمادگی برای جایگاهی که رو به آن دارد و حقایق روشنی که به سرنوشت نهایی اش در آن جا خواهد رسید. (477)