نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

452. یاد آخرت

فی وصیته للحسن علیه السلام: و اعلم یا بنی! أنک أنما خلقت للاخرة للدنیا، و للفناء لا للبقاء، و للموت لا للحیاة
از وصیت امام علیه السلام به فرزندش امام حسن علیه السلام: ای پسرم! بدان که تو برای آخرت آفریده شدی نه برای دنیا، برای فنا نه برای بقا و ماندن، برای مرگ نه برای زندگی در این جهان آفریده شده ای. (448)

453. وابسته نبودن به دنیا

أن الله سبحانه قد جعل الدنیا لما بعدها، و ابتلی فیها أهلها، لیعلم أیهم أحسن عملا، و لسنا للدنیا خلقنا، و لا بالسعی فیها أمرنا
همانا خدای سبحان دنیا را برای پس از آن آفریده و اهل دنیا را در آن می آزماید تا معلوم شود که چه کسی نیک کردارتر است، ما برای دنیا آفریده نشده ایم و به کوشش در آن برای به دست آوردن حطام دنیوی مأمور نگشته ایم. (449)

454. موعظه مرگ

أن الغایة القیامة. و کفی بذلک واعظاً لمن عقل پایان کار قیامت است و برای خردمند مرگ پند دهنده ای است کافی. (450)
غفلت از مرگ