نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

426. اجل معین

لک أجل وقتاً لا یعدوه، و سبباً لا یتجاوزه
هر اجلی مدتی، و وقت معینی دارد که از آن نمی گذرد و سببی که از آن تجاوز نمی کند. (422)

427. کوتاهی در اعمال

ألا و أنکم فی أیام أمل من ورائه أجل؛ فمن عمل فی أیام أمله قبل حضر أجله فقد نفعه عمله، و لم یضرره أجله. و من قصر فی أیام أمله قبل حضور أجله، فقد خسر عمله، و ضره أجله
آگاه باشید! همه در دوران آرزویی به سر می برند که اجل در پی آن است، بنابراین هر کس پیش از رسیدن اجلش در همان دوران آرزوها به عمل پردازد، اعمالش به او سود می بخشد و فرارسیدن مرگش به او زیانی نمی رساند و کسی که در این ایام آرزو و پیش از رسیدن مرگ در عمل کوتاهی کند، گرفتار خسران شده و فرارسیدن مرگش برای او زیان خواهد داشت. (423)
استقبال از مرگ

428. گروگان عمل

فارعوا عباد الله ما بر عایته یفوز فائزکم و باضاعته یخسر مبطلکم، و بادروا آججالکم بأعمالکم؛ فانکم مرتهنون بما أسلفتم، و مدینون بما قدمتم
ای بندگان خدا! رعایت کنید آنچه را که به سبب رعایتش رستگار شما سود می برد و با فرو گذاشتنش تبهکار شما زیان می بیند و پیش از فرا رسیدن اجل هایتان کار کنید، زیرا شما گروگان چیزی هستید که پیشاپیش فرستاده اید و در قبال آنچه کرده اید، جزا داده می شوید. (424)