نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

425. پنهان زدیده ها

أن أجله (الانسان) مستور عنه، و أمله خادع له
همانا مرگ از نظر انسان پنهان و آرزوهایش فریبنده اوست. (421)

426. اجل معین

لک أجل وقتاً لا یعدوه، و سبباً لا یتجاوزه
هر اجلی مدتی، و وقت معینی دارد که از آن نمی گذرد و سببی که از آن تجاوز نمی کند. (422)

427. کوتاهی در اعمال

ألا و أنکم فی أیام أمل من ورائه أجل؛ فمن عمل فی أیام أمله قبل حضر أجله فقد نفعه عمله، و لم یضرره أجله. و من قصر فی أیام أمله قبل حضور أجله، فقد خسر عمله، و ضره أجله
آگاه باشید! همه در دوران آرزویی به سر می برند که اجل در پی آن است، بنابراین هر کس پیش از رسیدن اجلش در همان دوران آرزوها به عمل پردازد، اعمالش به او سود می بخشد و فرارسیدن مرگش به او زیانی نمی رساند و کسی که در این ایام آرزو و پیش از رسیدن مرگ در عمل کوتاهی کند، گرفتار خسران شده و فرارسیدن مرگش برای او زیان خواهد داشت. (423)
استقبال از مرگ