نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

375. ذکر فضایل

یذکر فضائله علیه السلام بعد وقعة النهروان -: فقمت بالامر حین فشلوا، و تطلعت حین تقبعوا و نطقت حین تعتعوا، و مضیت بنور الله حین وقفوا
در این سخن فضایل خود را پس از حادثه نهروان بیان می دارد: من قیام به وظیفه نمودم در آن هنگام که دیگران ناتوان شدند و شکست خوردند و از افق بالاتری نگریستم در ان هنگام که دیگران سر در لاک خود فرو برده بودند و سخن با صراحت گفتم، در آن هنگام که آنان را کد گشته و متوقف بودند. (372)

376. تاسف بر نادان مخور!

من کتابه ألی سهل بن حنیف و هو عامله علی المدینه، فی قوم من أهلها لحقوا بمعاویة -:
فکفی لهم غیاً و لک منهم شافیاً، فرار هم من الهدی و الحق، و ایضاعهم ألی العمی و الجهل
نامه ای است از آن حضرت به (سهل بن حنیف انصاری) و او حاکم مدینه بود: برای از دست دادن کمک و یاری آنان تأسفی به خود راه مده بس است برای اثبات گمراهی آنان و شفای دل تو از آزادی که به تو می دادند گریختنشان از هدایت و حق و شتافتن آنان به کوری و نادانی. (373)

377. ادای فضیلت

من کتاب له ألی أهلا البصرة -: مع أنی عارف... و لذی النصیحة حقه
نامه ای از آن حضرت ره اهل بصره: من فضیلت هر کسی از شما را که خیر خوه و خیر اندیش است ادا می کنم. (374)