نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

371. اصلاح با مدارا

عنه علیه السلام -: من کلام له یوبخ فیه أصحابه -: کم ادار یکم کما تداری البکار العمدة و الثیاب المتداعیُة کلما حیصت من جانب تهتکت من آخر،... و أنی لعالم بما یصلحکم، و یقیم أود کم، و لکنی لا أری اصلا حکم بافساد نفسی
از سخنان آن حضرت علیه السلام در سرزنش اصحابش -: تا چند با شما مانند شتران جوان زخمین پشت و جامه های پوسیده مدارا کنم! جامه هایی
که چه چیز شما را اصلاح می کند و کجی و انحراف شما را راست می گرداند، اما من اصلاح شما را با تباه کردن خودم روا نمی دانم. (368)

372. تحذیر از سبکسری

عنه علیه السلام - فی ذم اهل البصرة بعد وقعة الجمل -: أرضکم قریبة من الماء بعیده من السما، خفت عقولکم، و سفهت حلومکم
در نکوهش بصیریان بعد از جنگ جمل: سرزمین شما به آب نزدیک و از آسمان دور است، عقل هایتان سبک و بردباری هایتان (یا ادراک و شعورتان) به نادانی و پستی گراییده است. (369)

373. گروگان گناه خویش

عنه - فی ذم أهل البصرة بعد وقعة الجمل -: کنتم جند المرا....و المقیم بین اظهر کم مرتهن بذنبه، و الشاخص عنکم متدارک برحمة من ربه
در نکوهش بصریان پس از جنگ جمل می فرماید شما سپاه زن (یا سپاه آن زنان) آن کس که در میان شما زیست می کند در گرو گناه خود می باشد و کسی که از میان شما بیرون رود در عوض مشمول رحمت پروردگار خود می گردد. (370)