نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

369. علم علی علیه السلام علم غیب نیست!

لما قال له بعض أصحابه و کان کلبیاً: لقد أعطیت یا أمیرالمومنین علیم الغیب، فضحک علیه السلام و قال: یا أخا کلب! لیس هو بعلم غیب، و أنما هو تعلم من ذی علم. و انما علم الغیب علم الساعة، و ما عدده الله سبحانه بقوله، (ان الله عنده علمی الساعة و ینزل الغیب، و یعلم ما فی الارحام، و ما تدری نفس ماذا تکسب غدا، و ما تدری نفس بأی أرض تموت...) الاید فیعلم الله سبحانه ما فی الارحام من ذکر أو أنثی، و قبیح آؤ جمیل، و سخی او بخیل، و شقی أو سعید و من یکون فی النار حطبا، أو فی الجنان للنبیین مرافقا. فهذا علم الغیب الذی لا یعلمه أحد ألا الله،، و ما سوی ذلک فعلم علمه الله نبیه فعلمنیه، و دعا لی بأن یعیه صدری، و تضطلم علیه جوانحی
یکی از یاران امیرالمؤمنین علیه السلام که از قبیله کلب بود به آن حضرت عرض کرد: ای امیرالمؤمنین! علم غیب به تو داده شده است؟
حضرت خندید و فرمود: ای مرد کلبی! این علم غیب نیست، بلکه بر اثر فراگرفتن از صاحب علمی است. علم غیب. علم داشتن زمان قیامت است و آنچه که خدای سبحان آنها را بر شمرده و فرموده است: همانا علم قیامت نزد خداست و باران فرو می فرستد و آنچه را که در زهدان هاست، می داند) پس خداوند سبحان می داند که جنینی که در زهدان ها (مادران) است آیا پسر است یا دختر است، زشت است یا زیبا، بخشنده است یا بخیل، بدبخت است یا خوشبخت و می داند که چه کسی هیزم آتش جهنم است، یا در بهشت یار و همراه پیامبران. اینهاست علم غیبی که هیچ کس جز خداوند آنها را نمی داند. سوای اینها دانش است که خداوند سبحان می داند به پیامبرش آموخت و او هم آن ها را به من یاد داد و برایم دعا کرد که سینه ام آن را نگه دارد و پهلوهایم آن را در میان گیرد. (366)

370. پیمودن راه حق

أنی لمن قوم لا تأخذهم فی الله لومة لائم. سیماهم سیما الصدیقین، و کلامهم کلام الابرار، عمار اللیل و مناز النهار
من از جمله مردمانی هستم که در راه خدا سرزنشگری در آنان کارگر نمی افتد، چهره شان چهرء صدیقان است، و گفتارشان گفتار ابرار، آباد کننده شب هایند و روشنی بخش روزها. (367)

371. اصلاح با مدارا

عنه علیه السلام -: من کلام له یوبخ فیه أصحابه -: کم ادار یکم کما تداری البکار العمدة و الثیاب المتداعیُة کلما حیصت من جانب تهتکت من آخر،... و أنی لعالم بما یصلحکم، و یقیم أود کم، و لکنی لا أری اصلا حکم بافساد نفسی
از سخنان آن حضرت علیه السلام در سرزنش اصحابش -: تا چند با شما مانند شتران جوان زخمین پشت و جامه های پوسیده مدارا کنم! جامه هایی
که چه چیز شما را اصلاح می کند و کجی و انحراف شما را راست می گرداند، اما من اصلاح شما را با تباه کردن خودم روا نمی دانم. (368)