نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

365. احتجاج امام در موضوع حکمین

للخوارج و قد خرج ألی معسکرهم و هم مقیمون علی أنکار الحکومُة -: ألم تقولوا عند رفعهم المصاحف حیلُة و غیلُة، و مکراً و خدیعة: أخواننا و أهل دعوتنا، استقالونا و استراحوا ألی کتاب الله سبحانه، فالرأی القبول منهم و التنفیس عنهم! فقلت لکم: هذا أمر ظاهره أیمان، و باطنه عدوان، و أوله رحمة و آخره ندامُة
امام علی علیه السلام به اردوگاه خوارج که بر نپذیرفتن حکمیت پافشاری کردند رفت و به آنان فرمود: آیا هنگامی که قرآن ها را از روی حیله و فریب و مکر و خدعه بر سر نیزه ها کردند نگفتید: آن ها برادران ما و هم دنینان مایند. از ما خاتمه جنگ می خواهند و به کتاب خدای سبحان روی آورند، درست آن است که درخواست آنها را بپذیریم و اندوهشان را برطرف سازیم! آن زمان من به شما گفتم: این کار این ها ظاهرش ایمان است و باطنش دشمنی، آغازش دلسوزی است و فرجامش پشیمانی است. (362)

4 - مذمت اهل بصره و پیشگویی حوادث

366. ارتداد

عنه علیه السلام - من کلام له علیه السلام کلم به الخوارج -: فأو بوا شر مآب، و ارجعوا علی أثر الاعقاب
خطاب به خوارج فرمودن (با این ضلالت و ظلم و جوری که در پیش گرفته اید از خدا می خواهم که) به بدترین عاقبت بازگشت نمایید و به عقب برگردید. (363)