نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

336. تنهایی علی علیه السلام

و طفقت أرتئی بین أن أصول بید جذاء أو أصبر علی طخیة عمیاء یهرم فیها الکبیر و یشیب فیها الصغیر، و یکدح فیها مؤمن حتی یلقی ربه
با خود اندیشیدم که آیا با دستی بریده(بی یار و یاور) حمله کنم، یا آن که در برابر این تیرگی کور (و گمراه کنند0) شکیبا بمانم، تیرگی که بزرگسال در آن پیر می شود و خردسال مویش سپید می گردد و مومن در آن چندان رنج می برد تا به دیدار پروردگارش بشتابد. (333)

337. نگرش علی علیه السلام به روزگار

اعلموا! رحمکم الله! أنکم فی زمان القائل فیه بالحق قلیل... قتاهم عارم، و شائبهم آثم، و عالمهم منافق
بدانید، خدایتان رحمت کناد! که شما در روزگاری به سر می برید که حقگویان اندکند... جواناشان بدخوری و ناسازگارند و پیرانشان گنهکار و عالمانشان منافق (334)

338. دعای علی علیه السلام

اللهم اجعل نفسی اول کریمة تنتزعها من کرائمی، و أول ودیعة ترتجعها من ودائع نعمک عندی
خدایا! نخستین چیز گرامی که از من می گیری و نخستین امانت از نعمت های امانت داده است به من که باز می ستانی جان من باشد. (335)